Is er niet ook een ‘zwarte middelvinger’ richting de analisten, die niet verder dan hun blanke neus kunnen kijken, nodig? Een schok! Een aardbeving! We hadden dit niet verwacht, oei oei oei... Volgens publicisten als Paul Scheffer en Martin Sommers is de grote stem voor de PvdA een bevestiging van de allochtone zucht naar segregatie. Allochtone organisaties bedrijven in hun ogen etnische politiek. In plaats van een gevoel van vooruitgang te krijgen bij de verkiezingsuitslag, moeten we toch vooral niet de inmiddels saaie doemscenario’s over de multiculturele samenleving vergeten. Feit is dat geen van de onderzoekers voor de verkiezingen genoeg vinger aan de pols had bij eerste, tweede en derde generatie migranten om de trend te herkennen. Jeetje, wat jammer zeg! Alle energie en geld, die arme onderzoeksassistenten die hun scriptie er al over begonnen te schrijven, en de waardevolle tijd van de professoren... dat alles was dus eigenlijk voor niets? Niet eens een ereplaatsje bij Nova of Barend & van Dorp om met een superieur air en een brede glimlach te bevestigingen dat de wetenschap dit allemaal al verwacht had? Om dat tekort te compenseren blijft er niets anders over dan de wereld op zijn kop zetten. Een moment waarop allochtonen massaal participeren in de Nederlandse politiek, en dat ook nog eens doen op precies dezelfde manier als grote aantallen witte Nederlanders, wordt gemaakt tot het bewijs van ‘zwarte politiek’. En zo kunnen intellectuelen als Paul Scheffer hun bedreigde ereplaats in de Nederlands politiek-wetenschappelijke elite heroveren.

Anders dan anderen?

Zolang politicologen, sociologen en andere ‘allochtonenexperts’ de migrant vooral als migrant benaderen, dus vanuit de psychologie dat ze anders zijn dan blanke Nederlanders in hun doen en laten, emoties, besluiten, en zelfs stemgedrag, zullen ze ‘verbaasd’, ‘geschokt’ en ‘in de war’ blijven. Volgens de socioloog Tillie ‘heeft het maatschappelijk middenveld kennelijk een cruciale rol gespeeld’. Allochtonen hebben niet uit zichzelf op de PvdA gestemd, maar zijn daartoe verleid door etnische organisaties en buurtverenigingen. Het zijn niet de traditionele allochtone organisaties, die nauwelijks achterban of legitimiteit hebben, die allochtonen hebben ‘wakker geschud’ en verwezen naar de PvdA, GroenLinks of de SP. Alsof de reactionaire Haagse politiek, het extreem rechtse beleid van Verdonk en de stilzwijgende medeplichtigheid van andere partijen niet genoeg waren om allochtonen weg te jagen bij de rechtse partijen. Alsof er onder allochtonen niet dezelfde woede bestaat als onder autochtonen over Nederlands enthousiaste afbraakbeleid en de capitulatie voor de politiek van Bush in het Midden-Oosten. En aan de andere kant: alsof onder allochtonen niet het bewustzijn en de erkenning kunnen ontstaan dat linkse politiek uiteindelijk beter is voor de positie van mensen in de onderklasse. Het zijn precies deze factoren die de hoge opkomst hebben veroorzaakt en ervoor hebben gezorgd dat er een vuist is gemaakt onder zwart en wit. Ja, want ook ‘wit’ heeft massaal op links gestemd, maar daar kan geen etnische analyse over gemaakt worden. Zoals Eerste Kamerlid Anja Meulenbelt (SP) in een reactie op de berichtgeving in de Volkskrant terecht stelde wordt een stem van allochtonen gezien als een etnische daad, maar is de stem van witte Nederlanders per definitie neutraal, kleurloos en belangeloos. Het idee achter de analyses in de gevestigde media is dat allochtone kiezers geen zelfstandig denkende burgers zijn die vanuit politieke analyses en sociaal-economische belangen keuzes maken. Gekleurde mensen zouden met een gesubsidieerde stok van hun organisaties het stemhokje in geslagen zijn en vanuit een tribale reflex op de ‘eigen soort’ gestemd hebben. Als we afstappen van dit soort racistische stereotypen zien we iets heel anders. Nederland heeft nog maar het begin van de nieuwe politisering gezien, die onder allochtonen uit de lagere klassen een extra dynamiek heeft. Niet omdat ze allochtoon zijn en dus anders, maar omdat ze door hun structurele achterstelling in de maatschappij dezelfde problemen waarmee witte mensen uit de arbeidersklasse geconfronteerd worden dubbel voelen. De gevestigde orde zal nog veel harder met de allochtone emancipatiestrijd geconfronteerd worden. Niet, zoals ze soms lijkt te hopen, in de vorm van een nieuwe Mohammed B. Deze emancipatiestrijd zal komen van een progressieve confrontatie, zoals die van de Parijse jongeren in de achterbuurten die het rechtse politieke establishment van Frankrijk op haar grondvesten deden schudden.

Miriyam Aouragh

De A-B-coalitie: Van Agt tot Van Bommel

In de vorige Socialist bestreden Ronald van Raak en Pepijn Brandon elkaar over een links kabinet. Allebei hebben ze geen ongelijk, maar missen ze de kern van het probleem en de juiste strategie. It’s geopolitics, stupid!

Wortel van het sociaal-liberalisme van Bos en Halsema is inderdaad het neoliberalisme, maar de echte tegenstanders zijn de neoconservatieven, met achter zich de nauw vervlochten Brits-Amerikaanse olie-, wapen- en financiële concerns. Dit Angelsaksische militaire-, olie- en financiële complex (‘MOF-complex’) is de werkelijke tegenstander. Een progressief kabinet moet hun antwoord bieden. Ik gebruik hier expres niet ‘militair-industriële complex’ omdat in de jaren zeventig, ten tijde van Thatcher en Reagan, de macht van de klassieke industrie gebroken is. Daarbij zijn door onder andere torenhoge rente complete bedrijfstakken in de VS en Groot-Brittannië uitgeroeid. Daarmee is het einde bezegeld van het door Pepijn beschreven ‘keynesianisme’, ofwel het ‘fordistische klassencompromis’ tussen Big Labour en Big Capital, de maatschappelijke grondslag van de verzorgingsstaat. Alex Callinicos wijst er in dezelfde Socialist terecht op dat de bezetting van Irak in dit licht gezien moet worden, namelijk om Europa, Japan en China als mogelijke rivalen van de Anglo-Amerikaanse suprematie in de tang te nemen door hun belangrijkste energiebronnen te beheersen. Het doel van de neoconservatieven is dat het reuzencontinent Eurazië met zijn miljarden nijvere bewoners en zijn enorme voorraden energie en grondstoffen niet gaat samenwerken en de suprematie van het Brits-Amerikaanse MOF-complex kan uitdagen. Het enige reële antwoord op deze wereldvrede bedreigende Brits-Amerikaanse elite is niet tot links beperkt, maar verenigt allen die benadeeld worden, inclusief vele bedrijven. Maar de grootste tekortkoming van Ronald en Pepijn is dat een binnenlandse oplossing niet voldoende is. Laten wij de droom verlaten dat binnenlands links alleen de enorme militaire en economische macht van het ‘MOF-complex’ kan weerstaan. Nederland moet zich hieraan ontworstelen door – voorzichtig maar onverstoorbaar – zich internationaal te heroriënteren. Zoals een vriend van mij – ondernemer en CDA-raadslid – zei: onze econo-mische toekomst ligt in het Oosten en niet in het Westen. Progressief Europa moet samen met de snel opkomende ‘BRIC-landen’ (Brazilië, Rusland, India, China) de kern van mondiale, vreedzame en sociale tegenmacht vormen. Dat kan niet zonder versterkte sociale beweging en vooral een krachtige (internationale) vredesbeweging. De bedreiging van de wereldvrede door het ‘MOF-complex’ is levensgroot. Over enkele jaren worden de olieopbrengsten minder. Daardoor zal de oorlog om de macht over energie nog heviger worden. Als symbool voor een brede kracht tegen neoliberalisme en neocon-servatisme zie ik een ‘A-B-coalitie’: van Van Agt tot Van Bommel. Wij moeten de rechtervleugel dekken. Als oprichter van Stop de Bezetting heb ik met beiden gewerkt aan een brede beweging tegen het onrecht in de Palestijnse gebieden. Zij symboliseren een nieuw type sociale beweging dat breed de ‘brave burger’ mobiliseert. Wanneer de tijd rijp is voor een ‘kabinet van de beweging’ weet niemand, maar Frankrijk laat zien dat het razendsnel kan gaan.

Klaas E. Meijer (activist in de PvdA, was woordvoerder van de actie tegen de JSF)


Reacties op 18 maart

Tijdens het mobiliseren voor de demonstratie tegen Bush op 18 maart zeiden veel mensen tegen me dat demonstreren geen zin had omdat ‘ze’ toch wel doen waar ze zelf zin in hebben. Toch kreeg ik goede reacties op het verspreiden van de oproep.

Sommigen waren het eens met me als ik zei dat als je stil blijft, je in principe akkoord gaat met het beleid van de regering. Sommige oudere Marokkanen hadden een interview gezien op tv waarin werd gesteld dat de regering vindt dat de meerderheid stilzwijgend meegaat in hun beleid. Anderen zeiden dat de islamhaat te groot was, maar ik vind dat je juist als islamiet een taak hebt om daar dan tegenin te gaan. Ik vertaalde de oproep in het Arabisch. In de moskee Bilal zei de imam dat hij voor de demonstratie zou oproepen. Toen ik de oproep plaatste op de internationale site AMITIE, kreeg ik wel driehonderd reacties. Velen vroegen om flyers en ik heb ze allemaal teruggemaild. Ik kreeg mailtjes uit Frankrijk, België en zelfs Marokko. Op de site van TMF kreeg ik via de chatkamers ook honderden reacties op de oproep. Ik heb zonder problemen in Marokkaanse en Turkse buurthuizen en winkels de oproep kunnen verspreiden en ook op de zwarte markt in Beverwijk kreeg ik goede reacties. De Nederlandse Islamitische Omroep heeft twee dagen tussen vier en zes de oproep in zijn radio-uitzending bekendgemaakt. Mijn boodschap aan iedereen is: gebruik de bronnen die je tot je beschikking hebt en mobiliseer vanuit datgene waar je goed in bent.

Touda Ait Ichou (Alkmaar)


Ons parlement

Sinds de zomer hebben we in onze wijk, de Amsterdamse Pijp, een jongerenparlement om te laten zien dat jongeren van zich kunnen laten horen en om hun onvrede naar politici toe te vertalen. We proberen onder andere de jongeren te bereiken die geen werk hebben en niet op school zitten.

Op vrijdag 3 maart organiseerden we een debat in de Oranjekerk in de Pijp om de problemen van jongeren rond het vinden van stageplekken, werk en vrijetijdsbesteding voor te leggen aan politici. Uit het debat bleek duidelijk dat jongeren niet weten hoe ze aan informatie kunnen komen over bijvoorbeeld het sportfonds. Bij alle onderwerpen die avond kwam het woord discriminatie naar voren. Daarom zal het volgende debat gaan over de vraag ‘Hoe welkom voel je je in Nederland?’. Jongeren weten niet waar ze terecht kunnen met hun vragen over discriminatie op de werkvloer of in het uitgaansleven. Het viel op dat de rechtse politici benadrukten dat jongeren lui zijn en linkse politici wel bereid waren te erkennen dat er discriminatie is. Godzijdank heeft links de verkiezingen gewonnen.

Zeyneb Aboullal en Souad Elmorabet (Amsterdam)


Werkdruk post

Ik ben zaterdagpostbode in Amsterdam Zuidoost. Ik heb leuke collega’s en vind het leuk werk. Maar de lol gaat er wel steeds meer af.

Volgend jaar gaan TPG (TNT) Post, Royal Mail, La Poste, Deutsche Post en andere postbedrijven met elkaar concurreren om post te bezorgen. Hierdoor moeten postbedrijven zo efficiënt mogelijk gaan draaien. ‘Overuren kunnen wij niet uitbetalen’, aldus mijn chef. ‘Als jullie niet op tijd klaar zijn, werken jullie niet efficiënt’. Het ‘werkoverleg’ duurde daarom deze keer wat langer. Wat begon met een geklaag over collega´s die niet hard genoeg werken eindigde in een discussie over de doelstelling van de post. De chef reageerde verontwaardigd: ‘Als je het niet eens bent met hoe het gaat, moet je een andere baan zoeken. Ik heb zo’n stapel sollicitaties liggen’, gaf hij aan met duim en wijsvinger. ‘Jij hebt nog mazzel dat je nu bent aangenomen, want de bezorgers na jou gaan minder verdienen.’ Elke dag sta ik om vijf uur op voor 8,67 euro per uur. ‘Het wordt echt niet beter, maar bij andere bedrijven is het niet anders. Dat is nu eenmaal de realiteit, jongens’, zei mijn chef zielig. Nog harder werken voor minder loon? Wij verlangen niet naar vroeger, maar beraden ons op de toekomst…
Tomme Geraedts (Amsterdam)

top